joomla vector social icons

Historia Zespołu Szkół Geodezyjno-Drogowych sięga końca XIX wieku, kiedy to powstała Szkoła Budowlana z wydziałem drogowym. W 1918 r. otrzymała ona nazwę Państwowej Szkoły Budownictwa.

Podczas okupacji hitlerowskiej szkoła była niedostępna dla młodzieży polskiej. Po wyzwoleniu Poznania inż. Czesław Jezierski organizował zespół pedagogiczny popularnej Budowlanki.

Już 1.04.1945 r. zainaugurowano nowy rok szkolny. Rozpoczęło wówczas swą działalność Państwowe Liceum Drogowe, 1.09.1945 r. dołączyło Państwowe Gimnazjum Drogowe, a 1.04.1946 r. Państwowe Liceum Miernicze. Wchodziły one w skład Państwowej Szkoły Budownictwa, której siedziba mieściła się przy ulicy Rybaki 17. Dyrektorem szkoły został inż. Lucjan Ballenstendt, kierował on szkołą do lipca 1949 r. Kolejnymi dyrektorami byli: inż. Lucjan Weychert, inż. Stanisław Chmielewicz, mgr Juliusz Gudzio.

Okres 1945 r. - 1951 r. należał do najtrudniejszych w historii szkoły. Tworzono nowe programy nauczania, organizowano wyposażenie w sprzęt szkolny, instrumenty i urządzenia oraz pomoce naukowe. Zorganizowano w szkole bibliotekę.


Sprzęt szkolny w okresie 1945-1951.
 
Pierwszy szkolny gabinet lekarski.

   Lata 1951-1960 przyniosły szereg istotnych zmian. Decyzją Prezesa Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego, podjętą 30.08.1951 r., powstało Liceum i Gimnazjum Drogowe, wchodzące w skład Państwowej Szkoły Budownictwa. 1.09.1951 r. szkoły zostały usamodzielnione i przekształcone na Technikum Drogowe Ministerstwa Transportu Drogowego i Lotniczego w Poznaniu. Absolwenci szkoły uzyskiwali tak jak uprzednio w liceum tytuł technika drogowego. Technikum rozpoczęło swoją samodzielną działalność w budynku przy ulicy Różanej 17, zajmowanym wspólnie z dwoma innymi szkołami. Było tam ciasno, a jeszcze powiększająca się liczba oddziałów, pogarszała i tak trudną sytuację lokalową. Niezbędną stała się budowa nowej szkoły.

 
Rada Pedagogiczna wraz z członkami Komitetu Rodzicielskiego
w dniu 25.06.1953 r.

   Pierwszego września 1953 r. dyrektorem Technikum Drogowego został mgr Edmund Duczmal. Z jego inicjatywy 1.09.1956r. powstał Społeczny Komitet Budowy Szkoły, któremu przewodniczył inż. Aleksander Ponicki. Uzyskano lokalizację całego zespołu budynków szkolnych na nieruchomości przy ul. Szamotulskiej 33, o powierzchni 2,5 ha. Projekt obiektu opracował mgr inż. arch. Jan Wellenger, a jego budowę podjęło Poznańskie Przedsiębiorstwo Budowlane Nr 2. 

W 1954 r. szkoła przejęła internat przy ul. Sierakowskiej dysponujący 80 miejscami . 1.09.1951 r. Liceum Miernicze zostało wyłączone ze składu Państwowej Szkoły Budownictwa i przekształcone, decyzją Prezesa Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego, naW 1969 roku wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno Drogowego i otrzymały nazwę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 5.Technikum Geodezyjne Urzędu Pomiarów Kraju w Poznaniu. Pierwszym dyrektorem został mgr Józef Filipiak, a weW 1969 roku wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno Drogowego i otrzymały nazwę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 5.wrześniuW 1969 roku wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno Drogowego i otrzymały nazwę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 5.1953W 1969 roku wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno Drogowego i otrzymały nazwę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 5.r. stanowisko to objął Włodzimierz Czarnecki, który kierował szkołą do roku 1960.


Edmund Duczmal
 
Włodzimierz Czarnecki

   W latach 1954-1957 siedziba szkoły mieściła się w barakach przy ul. Palacza 192, a od września 1957r. w gmachu po byłej niemieckiej szkole żeńskiej przy ul. Kościuszki 95. W okresie 1945-1960 r. szkoła egzystowała w bardzo trudnych warunkach lokalowych. Dużym utrudnieniem był też brak etatowej kadry pedagogicznej w zakresie przedmiotów zawodowych. Szkoła musiała zatrudniać tzw. nauczycieli dochodzących, którzy rekrutowali się z kadry kierowniczej i nadzorczej geodezyjnych zakładów pracy działających na terenie Poznania.

   W styczniu 1960 r. został oddany do użytku nowy budynek szkolny przy ulicy Szamotulskiej 33. 1 czerwca 1960 r. powołano Technikum Geodezyjno Drogowe, które powstało z połączenia Technikum: Drogowego i Geodezyjnego. Siedzibą pozostał budynek przy ulicy Szamotulskiej. Kierownictwo nowej Szkoły objął dotychczasowy dyrektor Technikum Drogowego mgr Edmund Duczmal.

   Duże zapotrzebowanie na kadrę geodezyjną spowodowało w 1961 r. otwarcie przy technikum Państwowej Szkoły Technicznej o specjalności fototopografia. Połączenie dwóch szkół pogorszyło warunki nauczania, w budynku zrobiło się ciasno. Zaczęto zabiegać o szybkie wybudowanie dalszych obiektów, które miały wchodzić w skład całego kompleksu szkolnego. W grudniu 1963 r. został oddany budynek mieszczący salę gimnastyczną, we wrześniu 1966 r. następny fragment, w którym znalazły się: sala geodezyjna, pracownie specjalistyczne, warsztaty, świetlica, i stołówka. W styczniu 1966 roku przekazano szkole nowo wybudowany budynek internatu położony w sąsiedztwie obiektów szkolnych. Zamieszkało w nim 144 uczniów. Dotychczasowy internat przy ul. Sierakowskiej został przeznaczony dla uczennic.

 
Nowy budynek szkoły.
 
Budowa internatu.

   We wrześniu 1968 r. dyrektorem szkoły został mgr Henryk Nawrocik. Wicedyrektorami zostali: mgr Romuald Kłosowski, inż. Teresa Cieślarska i mgr Henryk Jeran. W 1969 roku wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno Drogowego i otrzymały nazwę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 5.

   W 1971 r. Państwowa Szkoła Techniczna została przekształcona w Policealne Studium Zawodowe Nr 2 o specjalności: drogi i mosty kołowe, geodezja oraz ruch drogowy. W latach 1969 - 1975 technikum prowadziło również Wydział Budownictwa Wodnego. Od września 1971 r. rozpoczęła działalność przy technikum Zasadnicza Szkoła Samochodowa, która w pierwszych dwóch latach kształciła kierowców samochodowych, a od roku 1973 kierowców - mechaników.

 
Henryk Nawrocik

   W czerwcu 1986 r. grono nauczycielskie, uczniowie oraz komitet rodzicielski żegnali odchodzącą na emeryturę dyrekcję. We wrześniu tego roku dyrektorem Zespołu Szkół Zawodowych nr 5 został mgr inż. Zenon Rackowiak. Wicedyrektorami zostali: mgr Barbara Cholaszczyńska i mgr Eugeniusz Woszczek.

1.09.1986 r. Zespół Szkół Zawodowych nr V otrzymał nazwę Zespołu Szkół Geodezyjno Drogowych. W 1990 roku Zasadnicza Szkoła Samochodowa przyjmuje nazwę Zasadniczej Szkoły Zawodowej o specjalności mechanika pojazdów samochodowych. W tym samym roku utworzono Liceum Ogólnokształcące nr XVIII. Dalsze rozszerzenie specjalności w Zespole nastąpiło w 1993 r., kiedy to otwarto Technikum Samochodowe na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej o specjalności mechanik pojazdów samochodowych. W 1996 r. rozpoczęło działalność Policealne Studium Zawodowe dla pracujących o specjalności geodezja.

 
Zenon Rackowiak

   W czerwcu 1998 r. pożegnano odchodzących na emeryturę wicedyrektorów szkoły. We wrześniu tego roku wicedyrektorami zostali: mgr Arleta Marek i mgr inż. Rafał Kowalski. Od roku 2002 Dyrekcję Zespołu Szkół Geodezyjno-Drogowych stanowią: mgr inż. Małgorzata Lorek - Dyrektor Naczelna, mgr Agata Stopa, mgr inż. Rafał Kowalski.

 

Nasza historia

Zobacz nas na:

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglądarki.